“Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg, maar steeds een beetje minder.” Afgelopen jaren heb ik me een aantal uitdrukkingen eigen gemaakt die voor mij staan voor de manier waarop ik tegen inclusie aankijk. Iedere week behandel ik één van deze quotes. Ik licht ze toe en leg ze uit. Vaak aan de hand van voorbeelden of een metafoor. “Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg, maar steeds een beetje minder” gebruik ik regelmatig in mijn sessies rondom bewustwording met teams. Ik maak daarbij graag gebruik van de metafoor van de fiets.
Toen ik nog bij Borger & Burghouts werkte ging ik alle dagen op een gewone fiets naar Enschede. De eerste jaren op mijn nieuwe fiets werd ik daar erg blij van. Maar met de jaren werd mijn fiets ouder en stroever, ik had vaker fietspech, de weg werd saai en ik steeds minder blij van het fietsen.
En toch bleef ik doen wat ik altijd deed en verwachtte wat ik altijd kreeg. Maar helaas, zo was het niet. Als mijn omgeving verandert, mijn gewone fiets wordt ingehaald door de elektrische variant bijvoorbeeld, dan wordt mijn gevoel van fietsen daardoor beïnvloed.
Ik had best wat dingen kunnen veranderen. Ik had een nieuwe fiets kunnen kopen. Maar nee, mijn fiets was nog niet zo oud en deed het prima! Ik had een andere route kunnen fietsen. Maar nee, ik fietste al de kortste en snelste route. En ik had ook met iemand samen kunnen fietsen voor meer gezelligheid. Maar nee, dan moest ik me aanpassen aan de ander. En zo werd fietsen een saaie verplichting. Zo efficiënt mogelijk en kritisch zijn op de investering en het rendement.
Teams in beweging
En zo werkt het ook in teams. Teams die graag hetzelfde blijven in een snel veranderende wereld raken achterop. Er ontstaat onvrede, onmacht en frustratie. In de teamsessies komt regelmatig de opmerking “maar zo doen wij het al jaren” voorbij. Vasthouden aan het bekende, weten wat werkt en weten wat je op de weg ernaar toe kunt verwachten. Geen verrassingen.
Op plekken waar inclusie landt werven organisaties personeel dat niet op hen lijkt, willen een afspiegeling zijn van de beroepsbevolking, of onze klanten of studentpopulatie, maar dat leidt niet direct tot verandering in het aannamebeleid. Het hele proces rondom werven en selecteren kun je objectiveren en daarmee ook stappen zetten in meer diversiteit. Maar zolang de aanname gaat over “wie past het beste in ons team” verandert er niets. Daar is meer voor nodig want diversiteit en inclusie vraagt nieuwsgierigheid van iedereen!
Kernwaarden
Een veelgenoemde teamwaarde is “erkenning en waardering”. Maar krijg je zesde jaar op rij nog dezelfde waardering als in het eerste jaar? En als je die krijgt, voelt het dan hetzelfde?
Wat als die nieuwe collega met een frisse blik de volgende keer iets op wil pakken? Om het eens anders te doen, om met een andere bril te kijken naar de taak. Hoe zou dat vallen in het team?
Of de dooddoener “dat hebben we al geprobeerd, dat werkt niet”. Deze opmerking kunnen we ombuigen naar “wij hebben in het verleden iets soortgelijk geprobeerd en we liepen tegen de volgende zaken aan …”. Ik ben heel benieuwd naar jouw voorstel/aanpak.
De quote in combinatie met de metafoor werkt vaak heel verhelderend. Het opent de dialoog, het creëert besef. Collega’s geven toe dat ze het best fijn zouden vinden als iemand anders een keer het introductieboekje maakt of dat het goede plan dat zij ooit hadden het wel verdiend om uitgevoerd te worden.
Alleen ga je sneller, samen kom je verder 👊🏽
